James, onze gitarist

James is op 28 juni plotseling overleden, tot ontsteltenis van allen die hem kenden. Wij kenden hem vooral als de altijd rustige aimabele bezoeker en  zijn vele optredens als gitarist her en der. En ook in het bijzonder door zijn plaats als vaste gitarist bij Theatergroep Kostelijk die wordt geleid door Esther van Marrewijk.

Esther heeft een herinnering geschreven.

Lieve James,

Plotseling was James er, iemand had hem mee gebracht, waarschijnlijk Daniël. Hij had zijn gitaar meegenomen en vond het leuk wat hij zag, de theatergroep. Vanaf dat moment zat James bij de club. Zijn rol was soms ingewikkeld, als gitarist moest hij vaak  lang wachten, James deed zelden met de speloefeningen mee, met plezier aanschouwde hij wat hij zag.

James stelde zich altijd in dienst van de club, hij hielp mij met inladen, wanneer er bij een nummer af was gesproken dat er ingezet zou worden op een c en iemand begon een toon lager dan zette hij zonder klagen zijn akkoorden schema om, en wanneer er een scene werd gespeeld die misschien moeilijk te duiden was wist hij altijd haarfijn uit te leggen wat de meerwaarde was.

James viel voor mij op door zijn intelligentie, zijn fijngevoeligheid, zijn brede kennis van zaken, de interesse die hij had in de ander, en zijn hulpvaardigheid. Toch koos hij binnen de groep zelden voor de schijnwerpers.

Toen we afgelopen jaar in Crea speelde vroeg de technicus halverwege de voorstelling waar de gitarist was gebleven die aan de zijkant zat. James had zijn kruk gewoon een meter naar de links geschoven en was tussen de gordijnen verdwenen.

Na twee jaar hadden we James zo ver dat hij zijn eigen lied zou doen midden in het stuk, het was een prachtig gevoelig liedje dat hij samen zong met onze zangeres, Elvira. James probeerde onze zangeres, er altijd toe te verleiden om een groter deel van zijn nummer voor haar rekening te nemen. Daarbij moest de schuif van de techniek altijd op maximaal omdat James te ver van de microfoon zat om zijn stem het goed te kunnen horen.

Bij ons laatste “optreden in ontwikkeling”, gebeurde er iets bijzonders. We hadden afgesproken dat we zouden eindigen met een ‘jam’, James zou soms de lead nemen maar ook ruimte laten aan de anderen. Vanwege een onmogelijke samenwerking met de technicus op die dag, was James gepositioneerd op het podium en de groep zat lager op het gras. Ik stond aan de zijkant en zag wat er gebeurde, James pakte de lead maar vergat vervolgens de groep op het gras. De groep zat klaar om in te vallen en een bijdrage aan het lied te geven maar kreeg geen ruimte meer.

Ik vroeg me af of ik in moest springen, om te helpen. Maar dat wat ik zag beviel me. James, voor het eerst binnen onze theatergroep bezig met zijn solo, verloor de rest even uit het oog. Nu was het aan ons om ons een keer aan te passen!

Een van de medespelers zei vrijdagochtend tegen mij, ik weet niet of ik erbij kan zijn, ik ben bang dat ik teveel moet huilen, jouw woorden zijn mijn woorden. James was een lieve man, ik houd van James.

Hennie, een trouwe vrijwilliger

Hennie staat al jaren achter de bar in Buurtkamer Kostelijk. Hennie is een echte Amsterdammer, oorspronkelijk uit de buurt van de Albert Cuyp. De horeca zit haar als gegoten. Lang heeft zij achter de bar gestaan in café de Koophandel aan de Bloemgracht. Middels opleidingen en vele proeverijen, ook in het buitenland, is zij een serieuze kenner van wijn, bier en gedestilleerd geworden. Thuis heeft zij een grote collectie van vaak bijzondere flessen met voor elke drank het bijbehorende glas. De voorraad en de bijzonderheden over de flessen worden bijgehouden in een keurig schrift. Fijn om in te bladeren en nuttig om te zien wanneer de flessen op dronk zijn.

kamerIn onze Buurtkamer wordt geen alcohol geschonken, maar hier komen andere horeca vaardigheden aan bod.
Hennie is goed met mensen, heeft immer oog voor haar klanten en staat altijd klaar met een knipoog, een lach of een snedige reactie. Bezoekers worden graag door haar geholpen.

Voor Hennie is dit voorjaar een bijzondere periode want zij gaat verhuizen. Ver is het niet want het is maar ruim 100 meter om de hoek.
Hier huurt zij een woning met een lift, wel zo fijn voor de knieën. Maar verhuizen is voor Hennie geen eenvoudige zaak. Haar oude huis staat nog vol kastjes, tafeltjes en fijne spulletjes en rondom zie je een grote verzameling van beeldjes, tekeningen en schilderijtjes van reigers. Het zijn haar favoriete vogels. Waarom? Ze kunnen inderdaad prachtig zingen.

Een hoekje met reigers zijn, imposant, maar aaibaar zijn ze bepaald niet. En juist dat bevalt Hennie. Het zijn geen aanstellers, het zijn vogels die gewoon hun eigen ding doen. Ze houdt ook zeer van de manier waarop reigers met krachtig wijde vleugelslag geïrriteerd
kunnen opvliegen, met die typerende kort-krassende kreet.
Hennie’s belangrijkste verzameling is inmiddels al grotendeels vooruit verhuisd. Die staat in een apart kamertje in haar verder nog lege nieuwe huis. Dit kamertje is namelijk geheel gewijd aan haar grote liefde Johnny Cash. First things first. Zo begint verhuizen bij Hennie.
En nu Johnny verhuisd is, moet Hennie zelf nog volgen. Ze vindt het niet makkelijk om haar fijne woning achter zich te laten. Daar huizen bijna dertig jaar herinneringen. Fijne herinneringen, zeker, maar ook meer moeilijke, gewoon zoals het leven kan zijn. Al met al gaat het om een dierbare periode met dierbare mensen en daar is zij volledig mee vergroeid. Ja, dan verhuis je niet zo maar even. Alsof je je eigen huid achterlaat.

Johnny Cash KamerHet nieuwe huis moet nog veroverd worden. Alles is daar net even anders. Het ligt hoog en meer op de wind, het is wat krapper en zo zijn er nog wel meer van die dingen. Als ze daar rondloopt om het huis te laten zien, lijkt het alsof ze een beetje boos is op deze woning of gewoon boos op het leven zelf omdat ze verhuizen moet.

Maar Hennie laat zich zo maar niet kisten. Ze is een taaie met een groot hart. Het zal wel goed komen, zeker met de hulp van Johnny Cash en haar welverdiende trouwe vrienden. Straks woont ze ongetwijfeld opnieuw in een gezellig ingericht huis.